Iniekcja

Metoda iniekcji jest jedną z najbardziej popularnych metod uzupełnienia lub naprawy izolacji poziomej murów. Wymaga ona wykonania wstępnych badań muru, pozwalających na dobór odpowiedniego środka iniekcyjnego i sposobu jego wprowadzania. Najważniejszą kwestią jest określenie stopnia zawilgocenia konstrukcji, ustalenie stopnia przesiąknięcia a także wykrycie ewentualnych pustek i zarysowań ściany oraz oszacowanie jej wytrzymałości. Wstępne badania jakości muru pozwalają wyeliminować niekontrolowany wypływ płynu iniekcyjnego poprzez pęknięcia, szczeliny i rysy w murze. Informacje o właściwościach muru uzyskuje się najczęściej wykonując wiercenia próbne. Usytuowanie otworów iniekcyjnych zależy od warunków wilgotnościowych ściany a ich osiowy rozstaw zależy od chłonności muru. Otwory wykonuje się najczęściej w jednym lub dwóch rzędach, poza strefą występowania wody pod ciśnieniem. Im mniejszy odstęp miedzy otworami, tym większa skuteczność działania zastosowanego iniektu. Najczęściej stosowanymi środkami iniekcyjnymi są jedno lub wieloskładnikowe akrylany, parafiny, silany, silikaty, siloksany, emulsje mikrosilikonowe, silikonaty, żywice poliuretanowe, żywice epoksydowe czy parafiny, powodujące zatykanie bądź zaciskanie kapilar lub ich hydrofobizację. Dobór preparatu jest uzależniony od wyników przeprowadzonych badań wstępnych i właściwości samego środka. Często w przypadku murów z pustką powietrzną lub z luźnym wypełniaczem konieczna jest wstępna iniekcja materiałem, posiadającym zdolność wypełniania pustek, rys lub związania luźnych części muru. W przypadku chłonnych kamieni naturalnych czy muru z otoczaków zalecane jest stosowanie iniekcji próbnych.